Bir Ayet-bir Yorum

FECR SURESİ

15 - İnsana gelince, Rabbi onu her ne zaman sınayıp da kendisini üstün kılar ve nimetler verirse: "Rabbim beni üstün kıldı" der.

16 - Ama, her ne zaman da sınayıp rızkını daraltırsa: "Rabbim beni aşağıladı." der.

Ayetlerin bildirdiğine göre insan, sahip olduğu nimetler sayesinde içinde yaşadığı bolluğu, hak etmesi sebebiyle Rabbi tarafından kendisine yapılan bir ikram olarak değerlendirir. Oysa yapılan ikram, kendisinin imtihan edilmesine yöneliktir ve sonunda hesabı görülecek bir sorumluluğu beraberinde getirmektedir. Asıl ikramın ahirette olduğunu düşünemeyen insan, dünyada yapılan ikramdan haz duyar, sevinir ve bu ikramın imkânlarıyla lükse yönelir, zevke, eğlenceye, fesada dalar, taşkınlık yapar.

Kendisine ikramda bulunulmuş insanın bu davranışı nasıl nankörlükse ve sonu hüsransa, rızkının kısılması ve dünyada kendisine verilen nimetlerin azlığı suretiyle sabrı ölçülen insanın, Rabbinin kendisini horladığını düşünmesi de aynı şekilde nankörlüktür ve sonu hüsrandır. Çünkü bu insan da, sahip olduğu dünya nimetlerinin başkalarına kıyasla az oluşunun; aslında ahirette kendisine yapılacak ikramın habercisi olduğunu ve kendisini “rızık bolluğu” yolu ile yapılacak imtihandan koruduğunu düşünmez, bunu adaletsizlik olarak görür, hatta Allah`ı inkâra kadar sürüklenir.