Archive for the ‘Menkıbeler’ Category

Hazret-i Hüseyin “radıyallahü anh” Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” torunu, Hazret-i Alî’nin ikinci oğludur. Resûlullah Efendimiz her sabah namâzını kıldıktan sonra mübârek yüzünü Eshâb-ı kirâma çevirirlerdi. Ancak bir sabah öyle olmadı.
Hazreti Alî’yi aldı.
Ve Onunla çıktı.
Eshâb-ı kirâm “aleyhimürrıdvân” nereye gittiklerini anlayamadı. Hazret-i Fâtıma’nın evine gitmişlerdi. Efendimiz, Hazret-i Alî’ye; “Kapıda dur, kimseyi içeri alma” buyurdu. Hazret-i Hüseyin doğmuştu.
Melekler geliyordu.
Tebrik ediyorlardı.
Hazret-i Ebû Bekir duramayıp, Hazret-i Alî’nin evine gitti. Sonra hazret-i Ömer, sonra hazret-i Osmân, sonra bütün Eshâb-ı kirâm, Hazret-i Alî’nin evine gittiler.
Hazreti Ebû Bekr sordu:
“Resûlullah nerede?”
Hazret-i Alî; “İçerideler” dedi. “İzin verirsen ben de gireyim” deyince; “Allah’ın Resûlü meşgûldür” dedi. “Benim girmememi sana emretti mi?” deyince; “Hayır, yalnız dörtyüzyirmidörtbin melek geldi” dedi.
Hazreti Ebû Bekr şaştı.
Bu işe aklı ermedi.
Hazret-i Alî “radıyallahü anh”, bu mâlumatı, bütün Eshâb-ı kirâma da söyledi. Bir ara Resûlullah Efendimiz dışarı çıkıp, herkesin içeri girmesini emredince, bütün Eshâb-ı kirâm sevindiler.
Ve içeri girdiler.
Selâm verdiler.
Hazret-i Alî’nin meleklerin sayısı hakkındaki sözünü Efendimize arz ettiler. Resûlullah da hayret ettiler.
Hazreti Alî’ye sordular:
“Bunu nasıl bildin?”
Hazret-i Alî; “Melekler grup grup geliyorlardı yâ Resûlallah. Her biri, ayrı bir dil ile konuşuyor ve sayılarını bana bildiriyorlardı” diye arz edince; “Allah aklını ziyâde etsin yâ Alî” buyurdular…

Birgün Şeyh Bahaeddin Nakşibend Hazretlerine müridleri pişirilmiş balık ikram ettiler. Nakşibendî Hazretleri gelen balığı hazır olan müridleri ile oturup yemeye başladı. Fakat içlerinden birisi Hazreti Şeyhin davetine «oruçluyum,» diyerek icabet etmiyordu.

Nakşibendî Hazretleri:

— Gel bizimle sen de ye, sana Ramazan günlerinde tutulmuş, bir gün oruç sevabı vereyim, diye ne kadar ısrar ettiyse de mürid yine söz dinlemedi. Bunun üzerine Hace Hazretleri:

— Bu adam Cenab-ı Hak’tan uzaktır. Siz de bu adamı terkediniz, diye müridlerine emir verdi. O zamana kadar son derece zahit ve abit bir zat olan bu adam bundan sonra yavaş yavaş sohbeti, derken rabıtayı ve (Allah korusun) daha ilerde namazı – bırakıp bir bînamaz olarak ölüp gitti.

Kamil mürşidler kalbi fani sevgi ve sevgililerden çözüp, ebedi sevgiliye Yüce Mevla’ya bağlarlar.Yeter ki mürid, kalbini onların eline bırakıp teslim etsin..

Mürşide Teslimiyet – Dinisohbet – islamisohbet